مهروزی با تاوجه به تاثیراتش دارای موانعی است که در اسلام به آنها تو جه کافی شده است.که به طور مختصر شرح داده می شود .

دروغ

 یکی از ارکان و شرایط اساسی زندگی اجتماعی و تکامل هر ملّتی ، اخلاق است . اخلاق با حیات بشریت زاده شده است و عمر آن مساوی عمر نوع انسانی است و هیچ خردمندی نیست که در باره اهمیت و ضرورت اخلاق برای آسایش و سلامت روح وروان، کمترین تردیدی داشته باشد. قرآن مجید نیز به عنوان پیامبر اعظم، به طور صریح و رو شن از رزایل اخلاقی نکوهش کرده و از دروغ به عنوان یکی از نکوهیده ترین صفات یاد می کند و می فرماید: کسانی که دروغ می سازند حقیقت به آیات خداوند ایمان ندارند(نحل،آیه 107).

رسول گرامی اسلام می فرمایند: راستی پیشه کنید که راستی به سوی نیکی راهبر می شود و نیکی را به بهشت می رساند. شخص پیوسته راست می گوید و راستی می جوید تا نزد خدای تعالی راست پیشه محسوب می شود و دروغگویی بپرهیزید که دروغ به سوی بد کاری هم آدمی را بسوی آتش می کشد و شخص همواره دروغ می گوید وآن را دنبال می کند تا در پیشگاه خداوند دروغ پیشه به حساب می آید.

 پیامبر اعظم می فرماید: هرکس راستگوتر است سخن مردم زودتر باور می کند و هر که دروغگوتر است بیشتر مردم را دروغگو می شمارد(نهج الفصاحه).

 امیرمؤمنین(ع) نیز ثمرات راستگویی را در جمله ای کوتاه بیان می فر ماید : شخص راستگو به سبب راستگویی خود سه چیزرا به دست می آورد: مورد اعتماد مردم واقع می شود، او را به دوستی و صمیمیت می پذیرند و بزرگی و عظمت او در دلها جای می گیرد(غررالحکم).

همچنین می فر ماید زشت ترین صفات آدم دروغگویی است (غررالحکم).

 پس از دیدگاه اسلام و پیامبر گرامی دروغ مخّل آسایش و سعادت انسان و مایه آشفتگی و آرامش خاطر و سلامت روانی آدمی است.

عیب جویی

یکی از نواقص بزرگ و جبران ناپذیر اخلاقی انسان ،بی خبری و ندیدن عیب های خود ودیدن عیب های دیگران است که نه تنها سلامت خود شخص ، بلکه سلامت روانی وبهداشت روانی دیگران را نیز به خطر می اندازد. دین مبین اسلام و پیامبر اکرم آن وائمه اطهار ، این موضوع را بررسی نموده و راهنمایی های لازم را در این خصوص ارائه نموده اند؛ ازجمله قرآن سرنوشت شوم عیب جویان را اعلام و آنها را از عاقبت بد و سر انجام کردارشان بیم می دهد: وای بر هر عیب جوی هرزه زبان (همزه،1).

 اسلام برای حفظ وحدت جامعه ، مراعات اصول ادب را در زندگی لازم شمرده  و عیب جویی را سبب تفرقه و به هم خوردن روابط دوستانه است، ممنوع ساخته است و مسلمین را از تحقیر و اهانت به هم خوداری کرده است.

 حضرت علی(ع) می فرماید: باید برگزیده ترین اشخاص نزد تو کسی است عیوب و نواقص تو را تذکر دهد و روح و جانت را یاری و مساعدت نماید(غررالحکم).

 حسادت 

 یکی از خطرات جدّی برای سلامت روانی، حسادت یابد خواهی واز موانع جدی مهرورزی می باشد، شخص حسود نمی تواند آسایش و آرامش کسی را مشاهده کند و همواره از دیدن نعمت دیگران در خود احساس فشار و سنگینی می کند و به قول شقراط شخص بواهوس و حسود از چاقی دیگران لاغر می شود. اسلام این اختلال را به خوبی تو صیف نموده و به آن پرداخته است و تاریخچه آن را از زمان هابیل و قابیل با تمثیل های فروان ذکر نموده است. از قتل هابیل به عنوان او لین قربانی حسادت تا انداختن یو سف در چاه و..... همه عبرت هایی هستند که این صفت ناپسند را هر کس باید از خود دور کند. قرآن کریم می فر ماید:آرزو نکنید برتری هایی را که خدا به بعضی از شما بر دیگری داده است(نساء).

پیامبر اعظم اسلام به منظور پیشگیری از آلوده شدن اطفال به رذالت و حسد هر گونه تبعیض و بی عدالتی را در باره آنها منع فرموده است و می فرمایند: در کاربخشش میان فرزندان خویش عدل و مساوات را کاملاً رعایت کنید(نهج الفصاحه).

علی (ع) در باره زیانهای جسمانی حسد اشاره می فر مایند که: جای شگفتی است که حسودان از سلامتی تن خود غفلت دارند چون حسد، جسم آدمی را فنا می کند. همچنین می فرماید: حسادت روح انسان را معیوب می سازد و می گدازد(غررالحکم).

پس بر اساس تعالیم  حکیمانه اسلام، ماباید بگذاریم روح وجسم ما دچار مشکل شده واین صفت ناپسند را از بین ببریم.

تکبّر

 یکی از فضایل اخلاقی که می توان را رمز محبو بیت و بهترین وسیله جالب محبت و دوستی دانست تواضع و فروتنی است.فرد متواضع با انجام یک وظیفه اخلاقی ارزش خود را بالابرده و علاوه برحفظ و ارتقاء سلامت روانی خود، محبوبیت و نفوذش در دل مردم افزایش می یابد در مقابل فرد متکبر نه تنها سلامت و بهداشت روانی خود را به خطر می اندازد بلکه معمولاً منفور نزد مردم است.

لقمان حکیم ضمن اندرزهای سودمندی که به فرزندش می دهد او را از تکبر برحذر می دارد: هرگز به تکبر و ناز از مردم رخ بر متاب و با غرور وتکبّر گام برمدار که خداوند متکبران را دو ست نمی دارد(لقمان، 18).

رسول گرامی اسلام نیز به تنفّر و محرومیت متکبر از رحمت خداوند اشاره دارند و می فرمایند: از تکبر بپرهیزید زیرا بنده همین که به تکبّر خو گرفت، خداوند فرمان می دهد که این بنده را درشمارگردنکشان به شمار آورید.

امام علی(ع) می فر مایند: خودپسندی و تکبر تباه کننده عقل و خرد است. همچنین می فرماید: مبادا شخصی از خود راضی باشی زیزا در این صورت دشمنانت بسیار می شوند (غررالحکم).

امام صادق(ع) نیز ریشه روانی تکبّر و خود پسندی را در عبارتی کوتاه به صورتی روشن بیان فر موده اندکه:هیچکس دچار بیماری تکبّر نمی شود مگر به علت ذّلت وپستی که در باطن خویش احساس می کند .

 لذا اگر متکبر به سلامت خود علاقمن باشد باید خود را اصلاح کند و این صفت را که مو جب اختلال در شخصیت و منش او شده را از بین ببرد.

خشم

 انسان باید در تر بیت و پرورش احساسات گوناگونی که در وجودش قرار دارند بکوشد و از افراط و تفریط خودداری کند. دو نیروی جالب و مقتدر وجود انسان (عقل واراده) در کنترل و تسلّط بر احساسات فوق العاده کمک می نمایند. یکی از احساساتی که موجب بروز اختلال در سلامت جسمانی و روانی آدم می شود، خشم است که اثرات فراوانی چه در کوتاه مدت وچه در دراز مدت برسلامت فرد می گذارد .

رسول گرامی اسلام دستور زیبا و عملی را در باره کنترل خشم وپیشگیری از بروز آن ارائه داده است و می فر مایند: هرگاه یکی از شما در خود احساس خشم نمود اگر در حالت ایستاده است بنشیند واگر نشسته است بخوابد اگر با این کار خشمش فرو ننشست با آب سرد وضو بگیرد که آتش راچیزی جز آب خاموش نمی کند.

زندگی پیشوایان دین در حقیقت همچون چراغی است که مادر پرتو آن به کسب فضایل اخلاقی می پردازیم مخصوصاً در مورد خشم الگوی مشاهده ای بسیار جالبی راارائه می دهند.

حضرت علی(ع) می فرماید: هرکس عنان خشم خویش را رها سازد بسرعت مرگش فرا می رسد. همچنین می فرمایید : ازخشم بپرهیز زیرا با دیوانگی شروع و به پشیمانی ختم شود (غررالحکم).

امام صادق نیز می فرمایند: از خشم بپرهیزید زیرا خشم شخص را به ذلّت پوزش طلبیدن وادار می سازد(اصول کافی).

پس اسلام با دستورات عینی و مستقیم و اجرایی خود این مشکل را بررسی ودرمان نموده است و حلم وبردباری را تو صیه می کند.

باشد که با برطرف کردن موانع مهرورزی جهانی وکشوری همراه با محبت ودوستی داشته باشیم.