سلام بر تو ای تنها راه که روشن ترین راهی و ایمن ترین آن.

سلام بر تو که جهان منتظر توست.

 سلام بر تو که منتظر ظهور هستی تا ستم گر را بر سر جای خود بنشانی و عدالت را برای انسان ستم دیده به ارمغان آوری.

سلام بر تو که دیگر کسی نمانده از میان دوستان با وفا که سلامم را پاسخ گوید و لبخند دوستی را بر لبش بنشاند و دستم را به گرمی بفشارد و مرا دوست بنامد.

سلام بر تو ای یار بی همتا، ای جانشین ویژه خدا بر روی زمین، من به تو و نام تو و راه تو نیازمندم و جویای تو هستم و خواهان آموختن هستم.

سلام بر تو ای زیباترین ترانه هستی که بر زبان آوردن نام تو، آرامش به من می بخشد.

سلام بر تو و درود بر خاندان پاکت که برای انسان، دل ها می سوزاندید و برای رهایی او، بسیار می کوشیدید.

من به تو و خاندان تو علاقه مندم و هوا خواه راهی هستم که خاندانت پیش پای انسان

قرار داده است. مرا دریاب. مرا دریاب که بیش از هر زمان دیگر به تو و اندیشه نابی که خاندانت در جهان منتشر کرده اند، نیازمندم.

ای کسی که برای پیروانت دل می سوزانی و نمی خواهی آن ها را نگران و ناراحت و دردمند و گناه پیشه ببینی، پیروانت مشتاق آمدنت هستند.

برگرفته از: در انتظار فردا

جوانی ام به سر آمد، در فراق گذشت...

عمرم در انتظار به سر رسید...

کاسه صبرم از داغ هجر لبریز گشت، دلم از غصه آب شد...

به هر کجا که نظر کردم ، بودی و نبودی ، نشان از تو دیدم و نشانه ات گرفتم. نشان ز تو نیافتم وو بهانه ات گرفتم ...

از هر کجا که گذشتم ،‌ عطرت بر مشام جان می رسید، اما دیده خجالت می کشید...

به هر مکان که رفتم ، بهانه اش تو بودی، مقصودش ...

غصه ام طولانی گشت و دردم بی درمان ، دیدگانم کم سو ، دلم بی تاب و جگرم سوخته...

کامم عطشان است و زبانم الکن، دستم بی جان است و قدم هایم لرزان ؛ چرا که بی سر و سامانم...

شب هجرانت مگر سحری ندارد؟ ساحل دریای غم دوری ات کجاست؟

آخر تا به کی امروز و فردا می کنی؟

تشنه یه لحظه دیدار توام ، بیمار توام،گرفتار، آری گرفتار تو ام، با وجود این همه رسوائیم...

آسمان دیده ها بارانی است، بحر دل طوفانی ...

خار بر چشمان دل سیلی زند، همه ام ملامت می کنند، و من سلامت...

جانم به لب آمد، اگر چه می بینمت ، اما دلم خوش است که به من نظر داری...

آری! ای دلبر بی نشان! هر شب چهارشنبه مرغ دلم راهی مسجد سهله می شود، راهی جمکران تو ، چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی؟

یک مهمان به سر خوان تو ام ، میزبانی و نمی بینمت، ای صاحب خانه...

صحن دلم بوی نو دارد، بیا!

بیا که تیغ در چشمم نشسته، بغض سد نفسم گشته، روحم سرد شده؛ یعقوب دلم بیمار تو ای یوسف زهراست...

بیا که لحضه ای این دل قرار ندارد، چرا که یار ندارد.

بیا که حسرت بوسیدن خاک قدومت مرا می کشد، این بی قاری را به هر طرف می کِشد...

هر شب گیسویم را پریشان تو می سازم، به سوی کعبه دل رو می کنم، دلم را بر سر راهت می گذارم، آری به تو می سپارمش، برایت سفره دل می گشایم؛ دل است و شوق دیدنت، لب است و حسرت بوسیدن خاک پایت، چشم است، و آرزوی دید خال سیاهت، گوش است و امید به شنیدن صدای دل نشینت، دست من است و دامان پر فیضت...

آری! می خوام ببینمت!...

 برگرفته از کتاب می خواهم ببینمت-حجت الله قلی پور